krachtbal Mechelen-KBC Edegem, 26/01/2008 - 20:00

Wedstrijdgegevens
Datum: 
26/01/2008 - 20:00
Competitie: 
provincie Limburg/Oost-Vlaanderen/Antwerpen
Thuisploeg: 
krachtbal Mechelen
Thuisploeg score: 
16
Uitploeg: 
KBC Edegem
Uitploeg score: 
18

Veteranen aan de macht

Het was daar een bijeenkomst van veteranen, daar achter de atletiekpiste in sportpark De Nekker in Mechelen. Niet veteranen in de negatieve zin van het woord, want de aanwezige veteranen waren jong van geest, en er werd volop gesport. Eerst en vooral waren er de veteranen van Edegem, die allen tezamen reeds enkele tientallen jaren krachtbal spelen, samen ruim 150 jaar oud zijn, geen enkele reservespeler hebben en er toch week na week staan. En altijd te geduchten tegenstanders… Respect voor die mensen. Er was veteraan Wim, ervaren speler met vele jaren ervaring maar wegens kwetsuur spijtig genoeg even achter de schermen. Onder het mom van supporteren tot in de Nekker gelokt en daar een scheidsrechtersfluitje in de mond geduwd. En hij deed dat goed. Respect voor die man. Er was veterane Paule, moeder van twee sterspelers, ondertussen ook de 60 gepasseerd (zij alleen, de zonen samen) en regelmatig op post om ons toe te juichen. Zij kreeg het aantekenboek in haar handen geduwd. Respect voor die vrouw. En er was veteraan Jef, zowat het icoon van krachtbal Mechelen, Hagelstein of Hagelcar of hoe elke ex-voorzitter de ploeg wenste te noemen. Hoe dan ook, ergens in zijn hart heeft krachtbal nog altijd een klein plaatsje. En ondertussen weet iedereen dat ze op de verjaardag van zijn vrouw Marleen samen gaan eten…op de spaghettiavond van krachbal Mechelen. Respect voor die man. Op en vlak naast het veld waren er enkele Benjamins aan het werk. Benjamin David (Dave voor de vrienden), die zijn allereerste competitiematch speelde, en dat met brio deed. En Benjamin Roel, sowieso de jongste van den hoop maar die ineens een grensrechtervlag in de handen geduwd kreeg en soms niet goed wist wanneer hij hiermee naar waar moest zwaaien, maar hij deed het naar behoren. Respect voor die mannen. En naast al die veteranen waren er ook nog heel wat andere supporters, ’t was echt druk daar achter de kazerne, lees de atletiekpiste. In al die drukte zagen we de scheids niet… Spijtig genoeg waren de veteranen van Edegem aan de macht, ware het niet dat ze niet zonder slag of stoot met de overwinning naar huis gingen. ’t Was hard strijden, een gelijkwaardige match met een bitterzoet einde. In de eerste helft moest Mechelen altijd achtervolgen, wat op zich niet zo’n groot probleem was, de kloof bleef immers beperkt. Maar de Mechelaars beseften dat een kleine achterstand tegen Edegem geen goed uitgangspunt is, ondanks hun veteranengehalte kunnen ze soms zeer pittig uit de hoek komen. Er werd gerust bij een 9-12 stand, de match was nog niet verloren maar Mechelen moest meer van zich laten horen. Wat ze in het begin van de tweede helft uiteraard niet deden, want Edegem kon de kloof verder uitbouwen tot 6 punten voorsprong. Een hopeloze zaak dachten we toen, het spook van het Edegemse Fort V dwaalde door onze geesten. Maar we lieten ons niet doen en Mechelen vocht terug. Dankzij een mooie inhaalbeweging naderden we tot op 1 punt, de klok naderde de laatste minuut, de spanning steeg ten top. Een spijtig doelpunt van Edegem – een tegendoelpunt is altijd spijtig, of het nu van Edegem of van Kaulille of van waar dan ook komt - en een gemiste doelrugworpkans in de allerlaatste seconden deden Mechelen echter de das om: 16 - 18. Voor Mechelen speelden en scoorden Johan Muyldermans (12 punten), David Maes, Roel Gooris, Jan Bryssinck (2 punten), Govert Muyldermans (2 punten).

De heenmatch tegen Edegem eindigde op 16 – 16, deze match was het 16 – 18, we krijgen de veteranen nog eenmaal op bezoek, de laatste kans om hen met beide knieën op de grond te doen gaan.