Krachtbal Mechelen verrast met felbevochten overwinning tegen gewezen kampioen.

Image: 

Krachtbal Mechelen verrast met felbevochten overwinning tegen gewezen
kampioen.

Mechelen in rouw afgelopen weekend?

Misschien wel, daar “achter de kazerne”. Maar enkele honderden meters
verder “achter de Nekkerpool”, vierden de 5 spelers en 3 supporters een
feestje. Want krachtbal Mechelen had vriend en vijand verrast met een felbevochten
maar verdiende overwinning tegen gewezen kampioen (de juiste periode zoeken we
nog even op) Lozen Bocholt.

Het moest zes jaar geleden zijn, op de dag toen Marc 50 werd, dat we
Lozen Bocholt nog eens versloegen. We deden dit zes jaar later en een dag voor
Marcs verjaardag nog eens vlotjes over. Alhoewel, vlotjes is misschien iets te positief. Het was een
aantrekkelijke en spannende match waar het tot 5 minuten voor affluiten
gelijkopgaand was. Zolang duurde het vooraleer de Mechelaars er definitief in slaagden
om de kleine voorsprong die ze tot dan toe steeds hadden, te verankeren en te vergroten.
Veertig minuten spanning ten top, beseffende dat elke fout onmiddellijk afgestraft
kon worden.

Al van het begin toonden de Mechelaars zich van hun beste kant. Dat
resulteerde in een wedstrijdhelft waar ze telkens een voorsprong namen, maar die
echter snel gedicht werd door de Limburgers. De Mechelaars gaven echter niet toe en konden gaan rusten met een
minimale voorsprong van 2 punten: 11 - 9. Het zag er even anders uit, toen vlak
voor rust alsnog een Mechels doelpunt afgekeurd werd en we een vrijworp tegen
kregen wegens een laattijdig gefloten fout. Blijkbaar wisten nog niet alle
spelers dat één van de basisregels van krachtbal is dat je tijdens een aanval
niet ongestoord in het doelgebied van de tegenstander mag lopen.
Beginnersfouten, geen probleem, we vergeven het. Maar het verhoogde wel de druk
op Mechelen.

De schrik zat er dan ook in dat Mechelen zich zou laten vangen aan hun
weerkerend probleem, en in de tweede helft een terugval zouden kennen. Maar
deze keer deden ze dat niet. De Mechelaars mochten trots zijn op zichzelf. Hun
aanvallen verliepen vlot en scoren lukte – meestal begeleid door enkele oerkreten
- erg goed. De foutenmarge was miniem, de verdediging vertoonde weinig zwaktes.
De Limburgse verdedigers hadden meestal het nakijken naar de netjes in de hoek
geplaatste doelworpen. Ze maakten zich (te) veel druk omdat ze op achtervolgen
aangewezen bleven, er hing een meer dan competitieve spanning in de lucht. De
twee punten voorsprong waren voor Mechelen echter te weinig om gerust te zijn, één
rugworp kon het spel doen keren. Doorbijten was dus een must. En dat deden ze,
zodat ze uiteindelijk op amper 10 minuten voor affluiten
definitief afstand konden nemen, tot op 6 punten.

In de laatste minuten haalde Lozen nog alles uit de kast en scoorde nog
een rugworp, maar Mechelen hield stand en antwoordde even snel met een
tegendoelpunt. Einduitslag was 22-17.

Voor krachtbal Mechelen speelden en scoorden Johan Muyldermans (15
punten), Marc Hermans (2 punten), Roel Gooris, Govert Muyldermans (5
punten) en Roel Van den Broeck.